✍
Изборот на песни го направи Редакцијата
на М А Х А Т М А
„СОЛАРНИ
СИМБОЛИ“
од
Димитри Соле Коцев
Димитри Соле Коцев
е автор што првпат со одделна книга се јавува на македонската поетска сцена.
Роден е во градот Велес, на 6 септември 1978 година.

Основно, средно и гимназиско образование стекнал во Велес, а во
деновите на појавата на оваа книга е апсолвент на Филолошкиот
факултет „Блаже Конески" при Универзитетот „Св. Кирил
и Методиј“ - Скопје, на групата по италијански јазик и
книжевност.
Објавувал стихови во студентски и младински периодични
списанија во Скопје и во периодични публикации во Велес.
Работи како хонорарен професор по италијански јазик.
Промоцијата
на неговата прва стихозбирка се одржа на 4 јули 2004 година, во
спомен куќата на Васил Главинов во Велес. Промотори и
рерцензенти на истата беа поетот Јордан Даниловски и
Мирјана Недева. Стиховите на несекојдневниот перформанс што беше
приреден за одбраната поканета публика ги говореше актерката
Зорица Панчиќ.
Инаку книгата „Соларни Симболи“ е во издание на
издавачката куќа „Макавеј“, во нивната едиција насловена како
Првенци.

Што се однесува до
структурата на книгата,
таа е поделена на два дела, со вкупно 22 песни.
Првиот дел носи ист наслов како и книгата Соларни Симболи (и
ги содржи песните: Соларни симболи, Мртво огледало, Клуч, срамни
приказни, * * * , Легенда, Момче-приказна, Тага, Марија и
Индија).
Вториоот дел, пак, е насловена како Непребол (и ги содржи
поемите Непребол и 10.09.01; како и песните Кога
бевме сами, Некој ги украл крилјата на лебедот, Свадба, Добра ноќ
љубов, Поезија во сино, Зависник од твоето постоење, Ангелу мој, Ти
напишав песна и * * * ).
* * *
СОЛАРНИ
СИМБОЛИ
Се престори во сонце.
Не знаеш што се соларни симболи
јас знам за сончевите приказни.
Ти не знаеш да раскажуваш
Јас не прикажувам.
Ти патуваш под јаворите,
јас во Вангоговите градини...
И зедов сончоглед
да ти дојдам во двор,
под карпа,
да ја љубам свилата во која ќе ноќеваш
да те љубам тебе
Хана, месечино моја.
Ти ги грабнав очите
ти ќе ме љубиш засекогаш...
Не играј со својот создавач
црвените перја на Павлета
носат многу вистини,
будења во камен и изгрев во свила
И јас во утрина.
МРТВО ОГЛЕДАЛО
Туѓи полиња плодиш ти
создание неплодно...
Копајќи си низ душата
создаде мртво огледало...
Те повикав во градината на бесмртните
дворец да градиме од ребра и перје
ти беспана во темнината
радите ги броиш по небото
мислиш светлина ќе создадат
во вазна да ја чуваш...
Светлината по полиња расте...
Ти гониш ветрови
приказна да ти раскажат
Јас гонам ветрови
благост во градината
Што ли плодиш ти
создание божествено
тајни мрачни што чуваш
во чашка од лале?
К Л У Ч
Клуч врз сонот ставив
Во капка ликот да не го гледам...
Убавини навираат
Камен по камен толчени...
Клучот во црвено го обоив
огледало твое да биде.
Создание привидно
заплеткај ги косите во афион
облак да ти родат...
Невидливост, речиси мечта
привид во огледало ти си
прекрасна муза.
Со стаклен клуч сонот го затворив
во облаци да заспиваш...
Л Е Г Е Н Д А
Воздухот околу тебе
сочинува сјај
Сонце - ти
убавина непостоечка...
Гулабот писмоносец
приказна раскажува
патува мислата
љубам јас,
љубиш ти,
сонуваш можеби
бајка за еднорогот
бајка за тебе.
Ти прекрасна моја
создаваш легенди...
Гривата ти ја бакнувам.
МОМЧЕ
– ПРИКАЗНА
Дождот ја изми калдрмата од твоите стапки
свилена убавина патува низ времето
јас момче-приказна ја обојувам мислата.
Бура од леснотија
снежи во мај
јас момче-пустина тагувам по зимата.
Каде води ветрот северен
крилја што си негови
каде оди бродот твој
светлино моја недопрена?
Болка и копнеж
кон твоето враќање...
Сновидение на Хермеса вљубсн.
Муза синолика ти си
ѕвезда во перје
љубов...
Приказна...
НЕКОЈ ГИ УКРАЛ
КРИЛЈАТА НА ЛЕБЕДОТ
Некој ги украл крилјата на лебедот,
велат
тој бил гонетиот...
Создавал чуда велат
подарувал перје
и создавал ангели...
Се противел на Бога, летале
шепот стигна утрово...
Гемија чудна имал, царство чиниш
молња а сенка,
да не го плаши злото.
Сите синила пловка му биле
нит небо, нит земја
нит воздух, нит оган
ни камен, ни дрво
од школка и зрак, син бил
ветар и оган
сновиден привид.
Ниту ангелите не го гледале, велат
само квечерина,
кога на млада месечина
танцувал со исчезнатите пеперуги.
Љубел, дошепнаа мугрите
и таа била синокрила
под сини водопади го завела
неветена, недољубена...
Сите кораби го допреа брегот
крадејќи од ветрот
силувајќи ги сонцата
потчинувајќи ја бурата
ништејќи ги водите
милно брегуваат
Ветрот го бараат.
Некој ги украл крилјата на лебедот
велат...
АНГЕЛУ МОЈ
Зошто си толку натажена
о, дару земјен бесценет
зар една градина не е доволна
да ги збере твоите пеперутки...
Зошто си толку далечна
о, убавино во моите одаи
Ти што немир создаваш
Сонцето го чиниш засенето засекогаш
и денот останува без убавина...
Зошто си толку далечна
о, музо низ моите сништа
Ти што копнеж создаваш
сонот го оставаш
недосонуван засекогаш...
Ги допирам јас облаците
за ангелска светлина да побарам...
ѕвездите веќе одамна танцуваат,
небото не очекува
подари ми ангелска светлина
ангелу мој.
ТИ
НАПИШАВ ПЕСНА
Ти напишав песна
Песна за ангелот
Всушност песната ја напиша тој
Или ја пеев јас
Бела песна за бели ангели
Златести крилја од Сонцето подарени
Две зелени камчиња од Индија...
Дали Ангелите водат љубов?
Јас те водев за рака низ рајската градина
Летавме заедно со пеперутките
Свилата твоја врз моето лице
Дали си ти љубов забрането овошје
Или сум јас натрапникот во Рајот...
Сина песна за бели ангели
Пишувам песна
Или мечтаам под твојот прозорец
Белите ангели секогаш летаат повисоко..
10. IX. ’01
Совршено добар број за почеток на приказната. Максимална
контрадикторност. Т.е. јас.
Денот и не беше баш така прекрасен. Во разговор со Салвадор
(претпочитам луѓето да ги ословувам по нивното прво име) отсонував
уште еден од моите налудничави соништа иако требаше да престанат
пред неколку дена откога индијанските воини бдеат над моите сни.
Претчувствував зло и како и секогаш, (како што и доликува на
нашата самосвест го пренесов на друг) го доживеав Јас, јас и трагав
по него. Не одземај некому нешто коешто ни тој самиот не знае зошто
го создал и кому е наменето.
Упорноста во тој случај не е израз на твоето високо битијно
постоење туку е само тврдоглавост со стремеж кон самопотврдување.
Иако мојата ветерница утрово за првпат го пронајде својот
двигател кон самозадоволувањето, моите соседи останаа се уште во
длабок летен сон кој наскоро ќе премине во есенски а се надевам и
потаму, (ако даде Бог).
Ангели ми танцуваат под прозорецот. Две маслинки
претставуваат совршен појадок пред пладневното кафе.
Ω
г о
р
е
|